Een vriendin voert me door straten, zonder of met handen dat varieert wat door ons geluk.
Gelach weerklinkt in deze zaterdagnacht, deze koude zaterdagnacht ergens in april.
Ik kom binnen in een ruimte waar mijn vriendinnen iedereen kennen.
Mijn persoon voelt zich onzeker en opeens begeef ik me in diepe waters.
Jij staat links voor me, zo'n 3m staat tussen ons.
Je lacht, je amuseert je, de wereld lijkt je alles te gunnen.
Ik voel je ogen op me, ze verkennen me.
Opeens sta je voor me met die vreemde handgebaren van je, die ik maar niet kan nadoen.
Je lach verrast me, zo puur, zo echt.
Eens slow begint, jouw vriend begint met mijn vriendin te dansen en jij..
Je ogen kijken me aan alsof ze om toestemming vragen om te mogen dansen.
Je houdt me vast, we trappen op elkaars tenen, we praten constant, doen gekke dingen.
Na de dans zijn we niet meer bij elkaar weg te slaan, we roken samen, je houdt me warm buiten..
Je volgt me als mijn vriendin me wegvoert op haar stalen ros.
Je stelt je zo kwetsbaar op, je bent alleen.
Je offert je op om bij mij te kunnen zijn.
In een café ergens in het holst van de nacht zitten we met anderen.
Onze benen tegen elkaar.
Ik was verlieft, eindelijk terug verlieft.
Ons afscheid kwam wat bruut, ongewild.
Na wat ik had gezegd over K. (mijn ex) verwachtte ik niet dat ik je ooit nog zou zien.
20 dagen later was je van mij.
En nu blijf je van mij!
| 
